Bractwo Różańcowe
Maryja zachowywała wszystkie te sprawy
i rozważała je w swoim sercu. Łk 2,19



Bractwo Różańcowe jest wspólnotą ludzi, którzy modlitwą różańcową pragną wspierać apostolską działalność Kościoła.

Idea Bractwa Różańcowego wywodzi się od św. Dominika, a rozpowszechniona została przez bł. Alana de la Roche, oraz przez kolońskiego przeora, o. Jakuba Sprengera OP. Najstarsze wspólnoty w Polsce powstały: we Wrocławiu - w 1481 r., w Krakowie -1484, w warszawskim konwencie św. Jacka - 1604, w Poznaniu - 1630.

Członkami Bractwa Różańcowego stajemy się przez odnotowanie decyzji w Księdze Bractwa Różańcowego oraz odmawianie 20 tajemnic różańcowych w ciągu tygodnia. Miejsce i pora nie mają specjalnego znaczenia.


Natomiast ważne są dwie podstawowe intencje:

modlitwa za wszystkie Bractwa Różańcowe na całym świecie
za kościół w świecie
Decyzja ta jest jednorazowa. Można także włączyć wszystkie inne intencje: Kościoła, fatimskie, parafii, misyjne, Ojca Świętego, osobiste, bliskich zmarłych, chorych, a nawet intencje innych wspólnot różańcowych, na przykład Żywego Różańca.


Bracia i Siostry Różańca św. mają udział we wszystkich dobrach Kościoła oraz wszystkich Bractw Różańcowych na całym świecie. Ponadto mogą uzyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami w następujące dni:

w dniu przyjęcia do Bractwa,
na Święto Ofiarowania Pańskiego (2.2),
na Zwiastowanie N.M.P. (25.3),
na Zmartwychwstanie Pańskie,
na Wniebowzięcie N.M.P. (15.8),
na Królowej Różańca św. (7.10),
na Niepokalane Poczęcie N.M.P. (8.12),
w Uroczystość Bożego Narodzenia (25.12).
Spotkania Pań odbywają się w pierwszą niedzielę miesiąca